سرمقالهام در روزنامه قانون -- بالاخره حزب خوب است يا بد؟
اول: تاريخچه تاسيس حزب در ايران برميگردد
به دوران مشروطه. پس از آن احزاب زيادي در روزگاري كه استبداد در اين كشور غوغا ميكرد،
پديد آمدند نمونه بارز آن را مي توان در دوران پهلوي دوم ديد. روزگاري كه گرچه حكومت
به وجود حزب اعتقادي نداشت اما در نهايت، براي نمايش و پز روشنفكري و روشنانديشي قبول
كرد تعدادي حزب در ايران فعاليت كنند. احزاب در آن دوران فعاليت خود را آغاز كردند
اما عملاً سيستم كشور طوري نبود كه فرصت فعاليت براي اين احزاب آنطوركه بايد و شايد
تامين شود.
دوم: با پيروزي انقلاب اسلامي، شرايط
حكومتداري در ايران تغيير كرد. نظام، به رهبري امام، پيشوند جمهوري را بر خود نهاد.
مصداق بارز جمهوريت هم، بر اساس بسياري از تعاريف، دموكراسي بود. همين نگاه هم باعث
شد تا تنها 36 روز بعد از پيروزي انقلاب اولين حزب كشور، اعلام موجوديت كند. «حزب جمهوري
اسلامي» بر پايه بنياني كه آيتا... محمد حسینی بهشتی، آيتا... خامنهای، عبدالکریم
موسوی اردبیلی، آيتا... هاشمی رفسنجانی و حجتالاسلام باهنر بنا نهادند، فعاليت خود
را آغاز كرد. حزبي كه در سال 66 به جهت تضاد آراء و اندیشههای اعضای حزب، پیرامون
نوع نگرش اقتصادی در اداره جامعه منحل شد تا همه چيز حكايت از آن داشته باشد كه كار
حزبي در ايران ساختار درستي را تجربه نكرده است.
+ نوشته شده در یکشنبه بیست و چهارم دی ۱۳۹۱ ساعت 17:3 توسط سید محمد حسین هاشمی
|
اول: نه؛ نميگذارند. اين سرفههاي پيدرپي انگار بنا ندارند كه بگذارند دو كلمه حرف حساب بزنيم در مورد اتفاقي كه گويا نميخواهد دست از سر ما تهرانيها بردارد. حالا هر چقدر هم كه اين سرفهها كفاره سرماخوردگي هفته پيش باشد، باز هم عقل سليم ميگويد كه آلودگي هواي چند روز اخير، بيشتر از هر عامل ديگري، دليل سرفههاي وقت و بيوقت شده است. سرفههايي كه تاوان پايتختنشيني تهرانيهاست كه روزگاري زرق و برق شهرشان، دلربايي ميكرد و حالا، اين پايتخت خاكستري، تنها، شهري شده براي زنده ماني.
زندگانی ما به زندهمانی تبدیل شده؛ این روایت امروز و دیروز نیست؛ روایت سالها و دردهاست. لابلای همین زندهمانیهاست که نتیجه میگیریم تا بگوییم "هیچیم اگر منتقد نباشیم". اما تا نقد میکنیم، ناخودآگاه كافر میشویم؛ چراکه نمیدانیم بودنمان برای چیست.