دست‌نوشته‌ای که نابود می‌شود

این گزارش من در روزنامه فرهیختگان چاپ شد

انگار چهارشنبه‌های حساس وزارت علوم، تمامی ندارند. بعد از «چهارشنبه» تلخی که نظر اقلیت بر اکثریت چربید و مجلس در آن رضا فرجی‌دانا را استیضاح کرد تا از آن به بعد آه حسن روحانی، هر بار که حرفی از وزارتخانه علوم به میان می‌آید، بلند شود، حالا یک چهارشنبه دیگر در پیش است و بار دیگر ساکنان وزارت علوم چشم‌انتظارند تا ببینند امروز برایشان خوش‌یمن است یا نه. این بار محمود نیلی‌احمدآبادی به‌عنوان وزیر پیشنهادی علوم دولت یازدهم، به مجلس معرفی شد تا شاید چهره‌ای که کمتر سیاسی است و بیشتر علمی، بتواند از سد اقلیتی از نمایندگان که از روز اول معرفی کابینه به مجلس دم به ساز مخالف دمیدند، بگذرد. با این حال اما تجربه یک سال گذشته وزارت علوم نشان داده است که تا آخرین لحظه نمی‌توان اتفاقاتی را که برای وزیر این وزارتخانه در مجلس می‌افتد، پیش‌بینی کرد. اما آنچه مشخص است این است که اقلیتی از ساکنان موقت بهارستان تا به حال، برای هر گزینه‌ای که از سوی حسن روحانی برای تصدی وزارت علوم معرفی شده است، فهرستی از اشکالات را فراهم آوردند تا به نوعی سنگ‌شان را جلوی پای انتخاب‌های دولت برای وزارت علوم بیندازند. آنها که اکثرا وابسته به جریان پایداری هستند، حتی برای تنها گزینه‌ای که توانست رای اعتماد مجلس را به دست آورد، آنقدر حرف و حدیث ساختند که نهایتا عمر کارش بیشتر از 10 ماه نشد و همه‌چیز وزارتخانه علوم را دوباره به روزگار بی‌وزیری کشاند. وضع پیش‌‌آمده برای وزارت علوم در دولت یازدهم از نظر صادق‌ زیباکلام، استاد علوم سیاسی دانشگاه تهران که با فرهیختگان گفت‌و‌گو کرده است یک دلیل عمده دارد: «اصولگرایان بعد از حوادث سال 88، دانشگاه‌ها را با ارعاب، تهدید، فضای بسته و برگزاری متعدد کمیته‌های انضباطی اداره و تلاش می‌کردند تا تشکل‌های دانشجویی را که گرایش‌ آنها با عقیده آنها مغایرت داشت، تعطیل کنند. این رویکرد با روی کار آمدن دولت روحانی، تغییر کرد و در این شرایط طبیعی است که این گروه اقلیت هر کاری بکنند تا فضایی که در دوره احمدی‌نژاد در دانشگاه‌ها حاکم بود، دوباره به این محیط بازگردد.»